“Hiç boş durmaz Stepfordlu kadınlar, ömür boyu robot gibi çalışırlar.”
Amerikalı yazar Ira Levin ile bu kitapla tanıştım. Şarkı sözü ve oyun yazarlığı da yapmış. Rosemary’nin Bebeği, Stepfort Kadınları gibi bir çok eseri sinema ve oyun dünyasına uyarlanmış.
Stepfort kasabası, varlıklı ve başarılı insanların yaşadığı, erkek egemenliğinin bilimle birleşmesiyle (burasını keşke açsaymış yazar zira bilimkurgunun kokusu var sonucu var süreci yok) kadınları hayal ettikleri robotlara dönüştürdükleri -ki bu yüzden erkekler için- muhteşem bir cennet köşesi.
Eser, ana karakter Joanna Eberhat’ın iki çocuğu ve eşiyle bu gizemli kasabaya taşınmasıyla başlıyor. Önce her şey çok güzel ama zamanla Johanna gözlemleriyle kadınlarda bir gariplik olduğunu seziyor ve kasabanın gizemini, erkekler kulübünde neler döndüğünü çözmek için harekete geçiyor. Ve sadece dört ayı var. Spoiler vermemek adına konuyu burada kesiyorum.
Yazarın eseri yazmasında -1970’li yıllar -dönemin erkek egemenliğinin etkisini görüyoruz. Bazı kaynaklarda ve yorumlarda dönemin siyasi olay ve kişilerine de atıflar olduğu söyleniyor ama benim tarihi literatürüm bu açıdan bakmak için yeterince zengin değil ilgililere bırakıyorum efendim. Kitabı okursanız aklınızda bulunsun bu yönü de.
Kitap, kısa soluklu, düşündürücü, dil anlatım yönünden oldukça başarılı, feminist bakış açısıyla yazılmış bir gerilim romanı. Distopik atmosferde toplumsal cinsiyet rollerini -özellikle kadınların- sorgulatıyor.
Bilimkurgu olduğu söylense de ben bu yönünü zayıf bulduğumu belirtmeliyim. Aslında kitabın sonuna doğru Joanna’ nın gizemi çözmesiyle bilimkurguya derin bir giriş bekledim ama beklentim havada kaldı tıpkı kitabın sonu gibi. Bilimkurgu kokusu serpiştirilmiş sisli bir bitiş.
Ben kitabı sevdim güzel bir okuma serüveni oldu. Filmini de izleyeceğim.
·
40 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.