Mario De Sacarneiro henüz 25'inde hayatına son verirken yaşadığı buhranları 1913 de kaleme aldığı dağılış eserinde okuyuculara yansıtıyor.
Portekiz'in en önemli şairlerinden biri olarak kabul edilen Mario; hasretlik içinde, büyük özlemler, yaşayamadıkları ve hissedemediklerine karşı.
Kendisine sorduğu "Ne eksikti bende bağ mı? İz mi?" Sorusuna cevap bulmaya çalışırken, özlemlerinin sahibi olamadığından yakınıyor satırlarında. Hissetmek istiyor ama ruhu kaybolmuş halde, ne hayatta var olabiliyor ne de ölümde. "Yoksa başka bir dünyadan göçmen miyim, kendi acımda bile kendimi bulamayan?"
Arayış, dağılış, özlem, çırpınış var çokça #dağılış eserinde kaleme aldığı şiirlerde.
~
"Kayboldum kendi içimde,
Çünkü bir labirenttim ben,
Ve şimdi kendimi hissederken,
Kendime duyduğum bi'özlem bu sadece."
~
"Hayatımın içinden yürüdüm,
Çılgın bir yıldız gibi düşler içinde.
Her şeyi aşabilme tutkusu ile,
Hayatıma fark edemedim bile..."
~
"Benim için zaman hep dündür,
Ne yarınım var ne de bugünüm:
Başkalarından kaçan zaman,
Bana hep dün olarak görünür."
~
"Nasıl ağlarsa insan bir sevgiliye,
Öyle ağlıyorum kendime.
Kendi kendine ihanet eden,
Sadakatsiz bir sevgiliydim ben."
~
Yedinci Kat Yayınları
bibliyofil okuur
Reklam değil.
Yedinci Kat Yayınları
bibliyofil okuur
Reklam değil.
··
47 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.