Selam! Safir ve Milas’ın incelemesiyle geldim, iki kitaba birden yorum yapacağım.
İlk kitabı yani Safir’i okuduğumda bazı mantık hatalarına rağmen sevmiştim, sadece ana karakter fazla depresifti ve bir yerden sonra bu sizi sıkmaya başlıyor. İstemsizce o ruh haline giriyorsunuz yani. Hayır kızın da mükemmel bir hayatı var anlamıyorum bu zengin triplerini. Tamam babasının kurallarıyla yetişmiş, kendini tanıyamamış falan dedik ama fazla abartılmış bence. Arada Safir’in günlüğünden yerler görmemiz güzeldi ama.
İkinci kitaba yani Milas’a gelecek olursak da, ilk kitap sadece texting olmasına rağmen ikinciyi daha kısa sürede bitirdim, daha akıcıydı bence. En asından ilk 200 sayfa. Ama yine birçok şey mantıksızdı. Yine Safir’in her şeyi gereksiz dramatize etmesini okuyoruz bu kitapta da. İnternetten tanıştığı ve daha önce hiç görmediği adamın bazı şeyleri yalan çıktı diye kız dünyanın sonu gelmiş gibi davranıyor. Çoğu konuşmada da gereksiz edebiyat yapıyorlar, diyaloglar gerçekçi değildi. Örneğin Safir resim atölyesinde otururken yanındaki kızlar Milas hakkında konuşuyor ve Safir, Milas hakkında bazı şeyler öğreniyor. Tabi kız yeniden hayal kırıklığına uğruyor ama Milas’ın yanına gittiğinde asla hesap sormuyor, açıklama falan beklemiyor. Sadece saçma sapan edebiyat yapıyorlar. Kitabı okurken sürekli “biraz da olaylar hakkında mı konuşsanız acaba?” diye konuştum karakterlerle jsksjsksjkskd. Bütün kitapta Safir’in gereksiz dramalarını okumaktan da çok sıkıldım. Yani hem bu kitapta hem başka kitaplarda başkalarının başına çok daha kötü şeyler gelmesine rağmen bu kadar abartmıyorlar. Milas zaten açıklama bile yapmıyor. Takıldığım bir yer de rochelle ailesinin isimleri. Tamam babası zaten Fransız ama annenin ismi yakut, kızın adı Safir, kardeşinin adı kuvars… yani saçma ve yapmacık geldi bana. Sevdiğim karakterler de oldu tabi, Mona ve Lidya mesela, ikisi de çok iyi arkadaşlar. Özellikle Lidya’nın karakterini çok sevdim, kanser hastası, hastanede tedavi görüyor ve bir yandan da kitap yazıyor. Mona ise Safir’in gölgesinde kalmasına ve annesinin Safir’i daha çok sevmesine rağmen çok iyi bir arkadaş, Safir’i asla hayal kırıklığına uğratmıyor… İnsanlar Safir’i zorbaladıklarında Mona hep yanında mesela, ama Safir için aynı şeyi söyleyemeyeceğim. Bunlar okulun kapmındayken sınıftaki Taylan diye bir çocuk bu sefer Mona’yla uğraşmaya başlıyor. Bu durumda Mona’nın hep yaptığı gibi Safir’in de onu savunmasını bekledim ama karakterimiz narin bir prenses olduğu için ağlamaya başlıyor ve tabi ki bütün ilgileri üzerine çekiyor. Yine Safir’i teselli eden kim? Tabii ki Mona! Favori karakterim Mona oldu sanırım kitapta.
Kısacası genel olarak sevdim ama dediğim gibi mantıksız şeyler de vardı, yine de okunabilir.
·
338 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
