Heyooo ne okudum ben böyle yahu.
Eser ilk çıktığında okuyacağım diye listeme ekleyip aradan çok yılların geçmesi şaka mı? Bir kez daha anladım ki okunacak ne çok güzel kitap var ama ömür kısa. Kelebek misali ömrümüzde bu kadar kini nefreti nereye sığdırıyoruz acaba? Eski dönem insanlarının ömürleri sizce de malum cooook uzunmuş hatta Kuran da yer alır Nuh peygamberin 950 yıl peygamberlik yaptığı. Bu kadar uzun yaşayıpta dünyaya bel bağlamak istememişler ve dünyayı sürgün yeri olarak görmüşler(tabi hepsi değil). Sanırım hırsın insan yaşamıyla ters bir orantısı var. Neyse.. Konu nerden nereye geldi. Öze dönecek olursak Amin Maalouf distopik bir eser ortaya koymuş. Aslında değindiği şeyler çokta distopik olmayabilir.
Şöyle ki:
Antioche adasında yaşayan iki komşu; Alec ve Éve. Uzun yıllar bir arada yaşamışlar ama birbirileriyle iletişimleri yok. Ta ki Empedokles'in Dostlarıyla karşılaşana kadar. O zaman öncesine kadar Alec babasından kalan bu adaya yeşermek için her şeyini geri de bırakmış gözden ırak kendi halinde bir çizerdir. Éve ise ilk romanını yazmış büyük bir başarı elde etmiş tekrar bir şeyler yazabilmek adına adanın kalan kısmını satın alarak buraya yerleşmiştir. Bir sabah uyandıklarında ne elektrik ne internet ne telefon ne radyo hiçbiri çalışmamaktır. Alec, Günlerdir dünya üzerinde bahsi geçen nükleer savaşın çıktığını düşünerek komşusunun kapısını çalar ve aralarında bir yakınlık oluşmaya başlar. Bir kaç zaman sonra anlayacaklar ki dünya yeni bir evreye girmiştir.
Bu evre de dünyanın kötü gidişatına son vermek için kendilerine Empedokles'in Dostları diyen bir insan türü ortaya çıkmıştır. Bu tür son derece gelişmiş imkanlara sahip bir türdür.
Alec bu insanların nasıl bir tür olduğunu bulmak için çabalarken Éve böyle bir türün olduğuna ve aralarına geldigine çok sevinmiştir.
Dünyanın gidişatını gözler önüne seren eserde aslında bir kurtarıcı metaforu çizilmiş. Şu dönemde dünya tam da Maalouf'un çizdiği gibi bir kaos ortamında. Peki bizi hangi dostlar kurtaracak?
·
41 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.