RUHUN İKİ YÜZÜ KENDİ GÖLGENLE YÜZLEŞMEKDuygu ve Düşünce
Ruhuma bir ağırlık çöktü. İnsan doğasının hem yaratıcı hem de yıkıcı yanlarını bu kadar çıplak görmek, hem ürkütücü hem de aydınlatıcıydı. Kitap, bir yandan tarih boyunca insanın şiddet ve yıkım eğilimlerini sergilerken, diğer yandan kendi iç dünyamda sıkışmış potansiyel yıkıcılığımla yüzleşmeme neden oldu.
Okurken, kendi yaşamımdaki anlamsız öfke patlamalarını, kıskançlıkları ve boşuna tükettiğim enerjiyi düşündüm. Fromm’un kelimeleri, o gölgede kalan yanlarıma ışık tuttu. Kendi yaratıcılığımı ne kadar beslediğimi, hangi anlarda durup gözlemleyip üretmek yerine yok edici bir tavır sergilediğimi fark ettim. Bazen sırf kolay olduğu için eleştirdim, bazen de korktuğum için hareketsiz kaldım; kitap bana bunu acımasız bir netlikte gösterdi.
Fromm’un anlattığı insan portresi, sadece toplumsal değil, bireysel bir aynaydı. Her sayfada kendi hayatımın kesitlerini gördüm: küçük yıkımlar, farkında olmadan ihmal edilen sorumluluklar, fırsatları öldüren korkular… Bu kitabı okurken, kendimi bir yandan suçlu bir izleyici gibi, bir yandan da öğrenmeye aç bir öğrenci gibi hissettim.
Kitap, yaratıcı olmanın insanı nasıl özgürleştirdiğini ve yaratmayanın nasıl yıkıcı olma eğilimine girdiğini gözler önüne seriyor. Kendi hayatımda yaratıcılığa kapı açan anlarımı hatırladım: bir dostuma destek olmak, bir yazı yazmak, bir fikir üretmek… Ve aynı zamanda, yaratmadığım her anın, yıkıcı bir boşluğa yol açtığını fark ettim. Fromm bana, bu döngüyü kırmanın sadece farkındalıkla mümkün olacağını gösterdi.
Kendi potansiyel yıkıcılığımın farkında olmanın, aynı zamanda yaratıcılığı beslemek için bir çağrı olduğunu hissettim. Hayat, ne yaratırsak onu büyütüyor; yoksa, yıkımın kucağında kalıyoruz. Fromm, kelimeleriyle hem uyarıyor hem de umut veriyordu: Yarat, üret, dönüştür; yok etme yoluna sapılmasın.
·
324 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.