Benim için güzel kitaplar sadece okunup biten değil, içinde yeni kitaplara yelken açtıran, yeni düşünceler uyandıran kitaplardır. Yaşam Dersleri tam da böyle bir kitap. Ölümün kıyısındaki insanların sözlerinden çıkarılan dersler, aslında hepimizin kulağına küpe olmalı. Sevmeyi erteleme, affetmeyi unutma, hayatı erteleme.
Dili öyle sade ki, sanki bir dostun sana hayatı anlatıyormuş gibi. Bu yönüyle bana Halil Cibran’ın Ermiş’ini hatırlattı (ama burada metaforların değil, gerçek yaşam hikâyelerinin ağırlığı var.)
Sanki hayatımın belli bir döneminde bana “Dur, nefes al ve gerçekten neyi önemsiyorsun?” diye soran bir dost gibi oldu. Ve o dost, cevabı çok yalın şekilde hatırlattı. Bu kitap kütüphanemde duracak ama her sıkıştığımda yeniden açıp bakacağım bir pusula olacak.
Kısacası Yaşam Dersleri, sadece okunacak değil; ara ara açılıp tekrar tekrar bakılacak bir pusula. Her defasında “hayatın özünü unuttun, hatırla” diyecek bir kitap.
·
62 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.