Selçuk Baran’ın “Tortu” kitabını bitirdiğimde içimde hafif bir hüzün kaldı. Yaşamın adaletsizliği ve iyiliğin daima güç karşısında ezilişi kitabın ruhunu belirliyordu. Tortu’da beni en çok etkileyen tek bir karakter yok; her biri farklı yönleriyle iz bıraktı. Halim’in ablası, toplumun gözünde ne kadar zeki görülmese de, tüm baskılara rağmen kendi hayatını istediği gibi yaşama cesareti gösterdi. Halim içindeki iyiliği kaybetmedi, gücün cazibesine kapılmadı. Eşref Bey, insanları yönlendirme ve yalnız kalmalarını engelleme çabasıyla zekâsını gösterdi; ama bütün bunlar iç huzuru getirmedi. Zekiye ise ailesine rağmen hayata karşı dik durdu. Kitabın bana en çok hatırlattığı şey, dünyanın güç ve para ile yönetildiği, ama azıcık bile olsa vicdanın sesini dinlemenin gerçek huzuru sağladığı oldu. Kitabın dili çok akıcıydı, karakterlerin işlenmesi çok güzeldi; bu kadar kısa bir kitapta karakterlerin kendilerini böylesine bulmuş olmaları etkileyiciydi.
·
97 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.