Nihan Kaya'nın neredeyse bütün eserlerini okudum ama şunu belirtmeliyim ki kitaplarında çok fazla benzer ya da aynı düşünceler,cümleler mevcut bu sebeple benim için çok farklı bir okuma olmadı.
Kitabın başlarında notlar kısmında yazarın 80'lerde okuduğu kitaplarda gördüğü Türkçe'yi içselleştirdiği ve bu yüzden bağlaçlardan önce veya sonra virgül kullanmasına ya da bazı kelimeleri TDK kabulü dışına çıkarak bitişik yazmasına ilişkin ncümleleri bulunmakta ancak bu durum yazarın makul gerekçelerle açıklanabilecek özgürlüklerin taraftarı olduğunu belirterek yazım kurallarını ve noktalama işaretlerini işaretlerini doğru kullanmamasına gerekçe oluşturamaz. Zira dilimizde okuma, yazma, konuşma eylemlerinde keyfiyeti önlemek; tek bir paydada buluşabilmemiz, dilimizi nesilden nesile aktarabilmemiz için gerekmektedir.Dolayısıyla dilin kullanımına keyfiyet değil kurallar karar vermelidir.Yazarlar ise bu sürece katkı sunmalıdır.Bu sebeple yazarın bu tutumunun makul bir gerekçesini göremedim.
Kitabın içeriğine gelecek olursak
Yazarbireysel hakların ve özgürlüklerin savunucusu diyebiliriz.Toplumculuğun getirdiği "biz" düşüncesinin karşısına "ben"i koyarak, bireyin özgünlüğünü ve önemini vurguluyor. Çünkü o, "ben" olmadan "biz" olunamayacağını çok iyi biliyor. Gelenekleri ve genel kabulleri cesurca sorgulayarak, dürüstlük, haksızlık ve kırılganlık gibi derin konuları olabilecek en şeffaf şekilde birçok kişinin ayağına basarak korkmadan anlatıyor.
Özellikle kadınların ve çocukların ruhunda açılmış ve açılacak yaraları tüm çıplaklığıyla ortaya koyması, yazarın bana göre sadece bir gözlemci değil aynı zamanda koruyucu bir melek olduğunu da gösteriyor. Bu yönüyle yazar, okurların vicdanına dokunuyor ve onlara empati kurma fırsatı sunuyor.
İyi okumalar...
·
79 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.