Yalnızlığa övgü
Mutluluğun gözü kördür,
Yalnızlığın sağır.
Ondandır biri tökezleyerek yürür,
Öbürü uykusunda bile bağırır.
Mutluluk yalnız kendisini görür;
Unutur bu yüzden ilkin kendisini.
Yalnızlık kendi tutukluluğunda özgür,
Boyuna bekler dönsün diye sesini.
Mutluluk alışır kendisine, ölümden beter;
Borçsuzluğu ile övünür, ama kendisi doğurmaz.
Yalnızlığın gidecek yeri yoktur;
Boyuna kapısına döner, açan olmaz.
Mutluluğun mezarları, yalnızlığın heykeli var…
Her ikisinin de saksılarında çiçek.
Biri hep başka bir renkte solar,
Öbürü ise açtı, açmayacak.
·
56 Gösterim
1 Yorum
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.