...bir başkası aynısını yapsa hakkımı helal etmeyeceğim kadar kötülük yaptım kendime. Kendimden önce, bana bu kadar kötülük yapanları affettim durmadan. İnsanların kalbimi kırmasına izin verip aynı yola saptım ve üzülmeyi hak görmedim kendime. Sonra, bir gün, bütün bunların sebebinin karşımdaki kişilerinin kalp kırıcı davranışları değil de benim onlara kalbimi kırma gücünü koşulsuzca, sonucunu bile bile verdiğim olduğunu anladığımda bir şeyler koptu içimde. Evet, kalbimi ben kırmamıştım ama kalbimin kırılacağının bilincinde peşlerinden ben gitmiştim. Şimdi, ben bunu kendime nasıl açıklarım bilmiyorum. En büyük ihanet, kendine olandır bence. Ben kendime kac yıldır aralıksız ihanet ediyorum. Sonra kendimi affediyor, ardından kendimi aynı ihanetin kucağında buluyorum. Yorulmuş olmalıyım. Sanırım kendimi bir kere daha affedersem, yeniden aynadakine ihanet ederim diye korkuyorum.”
·
276 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
