Yürek boşluğu imiş evvelden kalan,
Toprağına almaz, yaşatmaz,
Çürütürmüş köklerinden âidiyetsiz çiçekleri.
Çok vakit oldu, biteli tesellilerim.
Denemedim ben de, dil-dârım toprağı sakladım kendime.
Koydum bir kavanozun içine,
Kokladım, sevdim; yuva oldu, sığındım.
Şimdi yakındır visaline erme lütfu.
Dünyadan kalan ruhumdan son beşerimdir sana bu sözlerim
Gül ile islenmiş sükûn-ı hayâlim
Yeniden başucuna tâlibim.
·
14,8bin Gösterim
28 Yorum
Bu yorum görüntülenemiyor
Ruhum renk olsaymış
Kahverengiymiş meğer
Çürüyüp yokolmasın diye
Saklanan, kaçan renklermiş
Sonbaharı bilseydim
Renkleri sarıp sarmalardım
Yoksa renkler miydi
Beni yok edeni bilseydim
Garip dede
Eve gelirken ekmek almayı unuttum
Şimdi kim yüreyecek o kadar yolu?
Keşke torunlarımdan biri burada olsaydı
Çalıştırırdım bir şeker ödül olurdu
Geçen Murtazayı gördüm başını okşadı torununun
İlginç geldi bu bana şeker de vermedi
Kapıyı da açık unuttum cereyan yapıyor
Âh torunum yanımda olsaydı
Kapıyı kapatırdı
Şimdi kim kalkacak kapı için?
Kalbime giren yolunu mu kaybediyor anlamadım.
Hep içerde kilitli kalmış birileri.
Gözlerimdeki perdeler bile açılmamış ki sabaha.
Işığı olmayan bir vireneyim anlamadım.
Zelzelenin fevkaladesi dağıtmış saçlarımı.
Üstüm başım ruhsuz, sigarasız.
Bir ben mi soğuk kapıların bekçisi.
Gökyüzünden inilmez mi hiç anlamadım.
...Ve Gençliğim
Hiç bitmeyecek sandığım,
Pembeleri kalmayan hayallerim.
Duvarları küflü odama sığdıramadığım hasretin...
Beklemek...
Arafta şimdi umutlarım,
Cepkenim de yarım kalmış şiirler,
Yüzünün silüeti silindi silinecek baktığım yerden.
Son bir defa, son umutla görseydi gözlerim
Kimsesiz şehirlerde isimsiz mezarlar şimdi adresim....
Reklam
Bu yorum görüntülenemiyor
Bitti dediğim yerden başlayan Bitmek bilmeyen bir yüksün omuzlarımda
Yarını beklemeyen bugünsün
Yoruldum.
Bitkinim
Bir adım daha atmaya mecalim kalmasa dahi anlayış beklemeyen koca bir nankörsün
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.