Merhabalar! Bugün yakın arkadaşım ve aynı zamanda editörüm olan Fatma Kılınç'ın kaleme aldığı bir kitapla karşınızdayım. Kitabın ana karakteri Su, annesinin düşkün olduğu, ablasına karşı bir ihanet nedeniyle kırgın olan, hırçın mizaçlı bir genç kız. İzmir'e dönüşüyle birlikte, hayatı bambaşka bir yön alıyor.
Su'nun karakteri bana kendimi hatırlattı. Tıpkı onun gibi, ben de hemen sinirlenebilen, yanlış anlamaya meyilli biriyim. Ancak, Su'nun en sevdiğim yanı, hatalarından pişmanlık duyması ve onları telafi etmeye çalışması. Ne yaptığının bilincinde olması, onu gerçekçi ve sevilesi kılıyor.
Kitaptaki en dokunaklı anlardan biri, Ateş'in Su'ya söylediği "Papatya gibi kokuyorsun" cümlesiydi. Bazen, "seni seviyorum" demekten daha fazlasını anlatan bu tür sözler, en derin duyguları yansıtıyor.
Su ve Ateş'in hikayesi ilerledikçe, birbirlerini ne kadar deli gibi sevdiklerini görüyoruz. Ancak, aralarındaki tek sorun birbirlerini dinlememeleri. Bu durum bana hep şu sözü hatırlatır: "İnsanları kader ayırmaz, insanları insanlar ayırır." Ne yazık ki, hayatımızda sıkça rastladığımız bir durum bu; birbirimizi dinlemek yerine yargılamayı seçiyoruz. Keşke bu döngüyü kırabilsek...
Yazarın, "Umut ver zaman vardır" cümlesiyle kitabın sonunu umutlu bir şekilde bitirmesi beni çok etkiledi. Sonunun istediğim gibi bitmesi de ayrı bir sevinç kaynağı oldu. Adeta çerez tadında, bir oturuşta okunabilecek bir kitap.
Kalemine ve yüreğine sağlık yazarım! Bu güzel hikayeyi bizlere ulaştırdığın için teşekkürler.
··
149 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Ayyyy bu nasıl güzel bir incelemedir böyle🥹🫠 Efenim tüm gerçekçi düşüncelerin için teşekkür ederim çiçeğimmm🌸 Okuyan gözlerine sağlık🙏🤍
