Okurken ağladım. Yaşadığımız dünyanın hâli için ağladım; yaşadıkların için, yaşadıklarımız için, bize yaşattırılanlar için ağladım. Sesimiz çıkmadığı için, çıkan her ses susturulduğu için ağladım. Baskı altında yaşadığımız için, sırf cinsiyetimiz yüzünden bir birey olarak görülmediğimiz için ağladım. Ama en çok ne için ağladım biliyor musun? Seninle ve senin gibi güçlü daha nice hemcinsimle gurur duyduğum için ağladım. Bu sistem böyle devam etmeyecek. Devran elbet bir gün dönecek. Sadece beklesinler, korkuyla ve baskıyla yetişen kız çocuklarının büyüdüğü ve bu dünyayı değiştirdiği günü beklesinler. Var ol Beril! Senin gibi nice hemcinsim var olsun!
Sen kürtsün de ben değil miyim? Elimizde türkiye cumhuriyeti kimlik kartı olduğu sürece biz Türk'üz. Türkiye'de birden fazla ırkdan fazla insan var hepsini tek tek yazmak yerine Türk diye geçmem daha makbule geçer diye düsünüyorum.Kürdü var arabı var çerkzi var.Benim önceliğim milletim. Tabikide haksız yere katledildiği zaman sesimizi cıkarcaz sokaklara gerekirse dökülücez.Burda o kisinin milleti çok önemli değil.Sonucda bir kadın katledildi.Ve Kadın hakları konusunda inan gereğinden fazla bilgim var.Bu yıl cok fazla arastırdım.Tükiye'yenin istanbl sözlesmesinden cekilen ilk ve tek ülke olması benim öncelik olarak Türk kadını için adalet aramamın en yegane sebebidir.Yabanvı medyaya ikbal olaylarıyla düsmemiz Türkün Türk'ü koruyamadıgınınn nedeni. Türk kadınının tutunacak bir dalı bile yok.Ve son olarak kadına karsı şiddete ses çıkarıyorum.