ilk kitapta tamlin'e karşı hissettiğim tiksinme sebepsiz değilmiş, ben ileri görüşlüymüşüm meğer. fantastik romantik kitaplar okuyan insanlara karşı derinden gelen bir ön yargım vardı. gerçek okur değillermiş gibi bir yanım hep yan gözle bakar, yargılardı. böyle bir insan olmak istemediğim için tabularımı yıkmak adına adım atıp A Court of Thorns and Roses okudum. rhysand olmamasına rağmen beğendim ki ikinci kitaba başladım. düşüncelerimden kopmayı çok özlemişim. tekrar çocukluğuma döndüm. güvende hissettim. gecenin bir yarısı heyecanlanıp çığlıklarla ayaklarımı havada tekmeliyordum. sadece bu tarz kitaplar okuyarak hayatıma devam etmeyeceğimi biliyorum ama yargılayıcı sinir biri olmama engel olduğu için de minnettarım. yorulduğumda tekrar döneceğim muhtemelen. fakat şimdi ara vereceğim çünkü dünya üzerinde erkeklerin böyle olabileceği gibi aptalca bir yanılgıya düşmek istemiyorum hehe