Nadide Adalet
Nadide Adalet’i okurken insanın kafasında bir terazi beliriyor: bir kefesinde kaybolan çocukluk, diğer kefesinde sistemin gölgesinde ezilen kadın., sıradan bir “adalet arayışı” romanı yazmıyor; aksine adaletin hiçbir zaman saf ve tarafsız olmadığını, hep birilerine dokunurken başkalarını yaraladığını gösteriyor.
Romanın merkezindeki kadın kahraman, yalnızca haksızlığa uğramış bir anne değil; aynı zamanda hapishane duvarlarını içselleştirmiş, kendi acısını bir silah gibi kuşanmış bir figür. Onu okurken, adaletin mahkeme salonlarında değil, insanın göğsünde, nefesinin tam ortasında aranması gerektiğini hissediyorsunuz.
Bu kitap, “haklı çıkmak” ile “hakikati bulmak” arasındaki farkı suratımıza çarpıyor. Ve okura rahatsız edici bir soru bırakıyor: Gerçekten adalet mi istiyoruz, yoksa sadece intikamın makyajlanmış hâlini mi?
Bir roman, insana bunu sordurabiliyorsa… işte orada edebiyat, adaleti bile aşmıştır.
---
··
304 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
