Şöyle bir soru ile başlamak istiyorum. "Karşımızdaki tarafından anlaşılmak ne kadar önemli?"
Alya ve Tuna üniversitesi yıllarında tanışmış, sevgili olmuş ama bunu iyi yönetememiş bir çift. Defalarca ayrılıp barışan "yeter artık, barışmayın bir daha" dedirten cinsten. Tuna'nın tavırları bana bazı yerlerde çok mantıksız geldi. Hatta geri dönüp okuduğum bir kaç sayfa oldu. Böylesine anlaşılabilir, sade dile sahip bu kitabı sanki bulmaca çözermişim gibi okumak ilginçti. Ta ki son sayfalarda nedenini öğrenene kadar. Beni şaşırtmasını beklemediğim yerde ters köşe yaptı. İyi ki de öyle yaptı. Sondaki yazar notu ile bütün parçalar yerine oturdu. Çünkü yazar öyle istedi ve oldu. Kitap bittiğinde bi düşündüm. Seçimlerimiz farklı olsaydı neler yaşardık. Aslında bunu çok net bir biçimde okuyucuya sunması; son anda başka bir yön katmış kitaba.
Tüm ikilemlere rağmen güzeldi. Yılların geriye doğru gitmesi, bölüm sonlarındaki karekodlardaki anılar ne kadar emek içerdiğinin kanıtı. Ben sevdim.
··
79 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
