Patroklos’un gözünden Akhilleus’u görmek… Bu aslında “kahraman”ın ötesinde “insan”ı görmektir. Savaşın gürültüsü, tanrıların kaprisleri, kralların ihtirası arasında bile tek gerçek şey onların sevgisidir.
Patroklos öldüğünde Akhilleus’un yıkılışı, bence sadece mitolojinin değil, bütün edebiyatın en dokunaklı anlarından biridir. Çünkü orada bir savaşçı değil, sevdiğini kaybetmiş bir insan vardır. Ve Akhilleus’un Patroklos’un yanına gömülmek istemesi… Bu, aşkın en saf hali değil de nedir?
Miller’ın romanı bize şunu hatırlatıyor: Efsaneler, tanrılar ve savaşlar arasında bile, aslında kalbimize en çok dokunan şey bir insanın bir diğerine duyduğu sevgidir. Zamanı aşar, kültürü aşar, hatta ölüme bile meydan okur.
·
167 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.