Bence hataları sadece kendimizin bilmesi her zaman unutmamızı kolaylaştırmıyor. Bazen insan, başkalarının öğrenip onu yargılamasıyla adeta kendi vicdanına karşı bir bedel ödediğini hissediyor ve bu da rahatlatabiliyor. Suç ve Ceza’daki Raskolnikov’un yaşadıkları da buna bir örnek; suçunu kimse bilmediğinde bile vicdanı susmuyor, sonunda itiraf etmeyi seçiyor.
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.