Biyopsi sonucumda kanser öncüsü lezyonum olduğunu öğrendim. Şu an, bırakmak adına (umuyorum ki) son sigaramı içiyorum.
Bunca sevgili-sevgisiz arzu içinde böylesi bir çabaya düşmek gülünç geliyor bir yandan. Sağlık adına kaygı yapmanın yerini suçluluk ve utanç alıyor. Zihnimdeki mahkemeyi yıkacak deprem hiç gelmiyor. Tüm sanık sandalyelerini ve yargıç koltuğunu alevler içinde bırakacak yangın bir türlü başlamıyor. Bu kibriti ben çakmam. Yeniden ve yeniden mahkûmum.
İnsan kendine acıma ile suçlama arasında hep böyle yalpalayacak mı diye soruyorum, tek bir ses yok. Bir orta'lık hâli şimdi en çok aranan, bitimsizce özlenen nesne hâline geliyor. Fakat, hiç sahip oldum mu buna, bu da bir başka çatal. Yabancılaşmanın en sivri yerinde böylesine buğulu görünüyor her şey. Şimdiki zamanın geçmiş karşısındaki çaresizliği beni gözyaşları içinde bırakıyor. Ellerimiz nasıl da yorgun her şey için. Fakat bu boynu bükük, pek eski bir bahaneden başka nedir?
Kendime hiç çiçeklerle gelmedim.
Bu şarkı çalıyor arkada.
open.spotify.com/track/4L2zgSnFu...
2 Yorum
Kaygının durmadan terk ettiği, kayıp mevcudiyetiyle orta'lığı dolduran bu hissi yaşayan biri olarak dağınık yüreğin gerilimini taşıdığımı hissettim yazını okuyunca.
İyi olma tutkusuyla iyiliğin anlamını kirletiyor gibi, küfrün aletiyle buluşan bir isyan...
Ama yine de bizi alevler içinde bırakacak yangının yorgunluğuna katlanmalıyız sanırım.
Sağlığına kavuşman dileğiyle.. 🌸
Bir gün yangına da dişimizi sıkacağız, bu gerçek olmasa nasıl yaşanır... Çok teşekkür ederim. 🌹
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.