Yani 100. üncü sayfada bitseydi iyidi dediğim bundan mütevellit de yaklaşık 150 sayfadan sonrasını atlayarak okuduğum kapağı güzel kitap.
Kapağı güzel, evet. Kitabın içeriğiyle de uyumlu olması bir hayli hoş. Ama bu yorumları kitabın konusu için yapamayacağım. Özgün olayım derken saçma bir durumla ilişkilendirilmiş dünyayı keşfediyorum kitabı.
Karakter, çocuklukta bir hastalık geçiriyor. Bana sara krizini düşündürterek başlasa da kız çocuğumuzun burnu kanıyor. Ama öyle böyle değil. Ağzı bile kan doluyor. Hastane, doktor görüşmesi, iğneler derken eve dönülüyor. O da ne? Kızımız eve girmeye yakın tekrar aynı hastalığa tutuluyor. Evden uzaklaşıp ayaklanıp koşmaya başlıyor ve işte o an. Yaşasın özgürlük. Run Forest Run!
Kızın hastalığının tedavisi belli. Kaçmak, nereye olursa gezmek… Bir yerde fazla kaldığının sinyal görevi hastalığında. Ne zaman hastalık baş gösterip burnundan kan gelmeye başlıyor kaç, uzaklaş ve başka yerlere açıl. Böyle böyle derken ver elini Hindistan, yok efendim gel gidelim Nijerya’ya oluyor hikaye.
Devamını merak uyandırarak başlamış olmasına rağmen sakız gibi gittikçe uzayıp bitmeyen ve hatta tekrara da düşen bir kitap. Bu Amerikalı yazarlar acaba ne zaman edebi değeri yüksek eserler üretmeyi öğrenirler? (Hepsi için değil çoğu için söylüyorum)
·
95 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.