Victor Hugo’ya başlama rehberimde seçtiğim ilk eser Bir İdam Mahkûmunun Son Günü oldu.
Mutlaka okunması gereken bir klasik.
Özellikle önsöz, kitabın kendisinden bile daha çok ilgimi çekti. Gerçekten özenle yazılmış ve okunmadan kitaba geçilmemesi gereken bir bölüm.
Hugo, idam cezasının birey ve toplum üzerinde açtığı derin yaraları anlatırken, müebbet hapis cezasından daha ileriye gidilmemesini savunuyor.
Ayrıca, idam cezasına sevinçle yaklaşanların aslında büyük bir acizlik örneği olduğunu, başkalarının acı çektiğini görüp, sevinen ve kendi başlarına gelmediği için mutlu olan insanları eleştirir. Bu yalnızca ahlaki bir çöküşü değil, insanların kusurlarını ve eksikliklerini bu şekilde gizlemeye çalıştıklarını da vurgular.
Kitapta beni en çok etkileyen bölüm, idam mahkûmunun küçük kızı Maria’nın babasını bir yıl boyunca hiç görmemesi ve hatırlamamasıydı.
Bir babayı hayattan koparan bu sistem, yalnızca ailenin değil, aynı zamanda bütün bir toplumun çökmesine sebebiyet vermektedir.
Bu önemli eserin herkes tarafından okunmasını ve idam konusunda bilinçli bir bakış açısı kazanılmasını diliyorum.
"Ailesi olan bu adamı, bu suçluyu hapse atıyorsunuz. Cezaevinde hâlâ ailesi için çalışabilir. Ama bunu mezarın dibinde nasıl yapacak? Ve babalarını, yani ekmeklerini elden aldığınız o küçük erkek ve kız çocukları içiniz ürpermeden düşünebiliyor musunuz? On beş yıl sonra bu ailenin erkek çocuklarını küreğe, kız çocuklarını bedenlerini satmaya mâhkum ettiğinizin farkında mısınız?"
·
54 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.