Haksıza haksız demeden…
Kitap temelde baş karakterin direniş hikayesini ele alıyor. Ancak arka planda önce Ermenilerin Türkiye’de yaşadığı sıkıntıları, sonra Yahudilerin Avrupa’da yaşadığı soykırımı uzunca konu alıyor, sonra da İsrail’in kurulmasıyla yaşanan savaşlara geçiyor. Dolayısıyla önce alt metniyle Ermenilerin “bizden” çektiği zulmü, sonra Yahudilerin Avrupa’da çektiği zulmü, sonra da Filistin’de “yaşananları” işliyor.
Bu yaşananların hiçbirini ajite etmiyor, evet. Ama Filistin’de veya herhangi bir yerde yaşananlara da bir suçlu bulmuyor. Genel olarak aslında savaşı kınıyor gibi görünüyor. Ama konusu ve yaklaşımı itibari ile sıradan bir Amerikan filminden farkı yok. Belki tek bir farkı var, o da “haksıza haksız demiyor, suçluya suçlu demiyor”.
Tek bir yerde Filistinlileri haklı bulduğu söylenebilir. O da İsyan’ın Yahudi kadınla düğününde. Düğünde kadının Yahudi dayısı ve İsyan’ın Filistin asıllı eniştesi yan yana oturtuluyor. Enişte aslen Hayfalı ama Yahudiler onu ülkesinden çıkarmış. Dayı ise batılı ama Yahudi olduğu için işgalci İsrail onu Hayfa‘da bir eve yerleştirmiş. Düğün boyunca ikili sürekli muhabbet ediyor, çok iyi anlaşıyor. Ama düğünün sonlarına doğru enişte üst kata çıkıp tek başına hüngür hüngür ağlıyor. Yazar bu ağlamayı eniştenin son zamanlarda Hayfa’dan her bahsedilişte ağlamasına ekliyor. Hasılı böyle anlamlı bir detay bile böyle basitçe yorumlanarak hafifletilmiş.
Kısacası okunabilir bir kitap, keyifli, eğlenceli. Baştan sona ırkçılık karşıtı evet ama biraz Amerikan filmi kafasında. Yahudiyle ve Ermeniyle daha çok empati kurmanız, Arap’ı ve Türk’ü pek anlamamanız gerekiyor.
·
119 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.