Emre GülOyuncak MüzesiOyuncak Mezarlığı
Palyaçoları kimse sevmezdi ama soytarılara herkes bayılırdı.
Palyaçolardan herkes korkardı ama soytarıları kimse ciddiye almazdı.
Tam olarak buydum ben. Kimsenin görmediği, ciddiye almadığı, varlığı yok sayılan, yok sayıldıkça kendi şeytanlarıyla dost olan, tek dostu zihnindeki fısıltılar olandım.
Oyuncak Katili masumları avlayarak Ravebelg Kasabası’na korku ve keder getiriyordu. Bense doğru olanı yaparak bu kasabaya neşe ve mutluluk getirecektim.
Oyuncak Katili kurbanlarından bir oyuncak müzesi yapmanın peşindeydi. Oysa yaptığı tek şey bu kasabayı bir oyuncak mezarlığına dönüştürmekti.
Tanrı şahidim olsun ki bugünden sonra Ravebelg Kasabası, onun ve oyuncakları için bir mahşer yerine dönecekti.