Helene’in hikayesi, aslında insanın en kadim ikilemlerinden birisini anlatıyor. Kalbin arzusu mu ağır basmalı, yoksa vicdanın sorumluluğu mu?
Bir tarafta aşk var, hayatı yeniden başlatan, kalbi titreten, insanı canlı hissettiren o büyük duygu. Helene için bu, Deberle’ye duyduğu tutkuda somutlaşıyor. Bu aşk, onun kadınlığını yeniden uyandırıp ona kendini sadece anne degil aynı zamanda yaşayan bir birey oldugunu hatırlatıyor
Diğer tarafta annelik var, kendi canından gelen bir varlığın üzerine kurulu kutsal sorumluluk.
İkilemin zorluğu da burada. Aşk, bireysel bir özgürlük alanı açsa da, annelik duygusu fedakarlığın sınırlarını hatırlatır. İnsan hem kendine hem başkasına ait olabilir mi?
Zola burada kesin bir cevap vermemiş, aslında romandaki trajedi de bundan doğuyor. Seçimlerimiz her zaman bir yanımızı büyütürken, diğer yanımızı kanatır.
Belki de Helene’in yaşadığı asıl dram, aşk ile annelik arasında tercih yapmak zorunda bırakılmasıdır. Oysa insan ruhu ikisini de ister. Ama hayat, çoğu zaman bize bu ikiliği aynı anda bahşetmez.
Zola’nın kalemi çok net ve anlaşılır, abartıya kaçmadan ama detaylar bir ressamın tablosu gibi bence.
Roman boyunca da yargılamadı karakterleri olduğu gibi sundu, galiba okuyucuya bıraktı..
(Ahh Helene, hem zayıf hem güçlüsün, hem tutkulu hem fedakar. Senin trajedin de bu demek ki)
·
480 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
