Küçük kız çocukları babalarına aşıktır genelde, babalarının prensesidirler. Ben öyle değildim. Babasına aşık kızlardan olmadım belki ama dedesine aşık kızlardandım ben. Çocukken yanından ayrılmaz, o evimizden giderken ağlar, onunla gitmek isterdim. Bazen giderdim de...En çok kimi seviyorsun sorusuna annemi veya babamı demeyip dedemi diyormuşum bir zamanlar...
Zaman geçti, araya mesafeler girdi...Dedem bir süredir kanserle savaşıyordu. Cumartesi günü görüntülü arayıp dedemle konuşayım diye düşünüyordum... Bugün cumartesi ve ben onun mezarından aldığım şu taş parçasına bakabiliyorum sadece. Artık yüzünü göremeyeceğim, sesini duyamayacağım... Onu arayacağım cumartesi günü artık hiç gelmeyecek. Dede ben seni aramadım ama önemsemediğimden değil, seninle konuşurken boğazıma oturan yumrulardan dolayı seninle konuşamamaktan, gözyaşlarımı duyarsın da seni üzerim korkusundan seni aramaktan kaçtım diye anlatamayacağım... Hayat geç kalmaları affetmiyormuş, bazı aramaları ertelemeden yapmak gerekiyormuş, bazı sözler boğazına düğümlense de söylemek gerekiyormuş. Şimdi söylesem duyar mısın bilmiyorum ama seni çok seviyorum dedem. Keşke arasaydımla iyi ki aramadım arasında bir yerdeyim, arasam da istemeden üzülmene sebep olabilirdim.. Belki bekledin, Saliha kızım gibiydi niye arayıp sormuyor dedin, umursamadığımı düşündün ama öyle değildi... Ben seni üzmektense senin gözünde hayırsız olmayı seçtim. Belki de biliyordun neden arayamadığımı...
Bu vedayı bekliyordum, beklenmedik bir şey değildi...Seni öyle eriyip giderken, görmek çok zordu. Sevdiğin bir insanı kaybetmek her türlü zormuş. Aniden kaybetmek de onun yavaş yavaş tükenmesi de can yakıyormuş. Birini babaannemde birini sende yaşadım... Sevdiğini kaybetmek her türlü zormuş...
Yattığın yer incitmesin çocukluğumun kahramanı, seninle birlikte çocukluğum da gitti. Sanki onu yıllar değil de, güzel çocukluk anılarımın kahramanı olan sen götürdün gibi hissediyorum... Yolun açık olsun çocukluğum. Ben artık büyüdüm.
Dualarınızda yer verebilirseniz mutlu olurum...
··
357 Gösterim
33 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Belki bunları yazacağım yer burası değil, çoğu zaman derdimi, üzüntümü sessizce bir kenara çekilip yaşamayı dışarı yansıtmamayı seçtim. Ama bu defa üzüntümü yaşamaktan kaçmak istemiyorum. Yazarak ve paylaşarak iyileşeyim istedim.
Hafızamda, kalbimde hep birarada olduğumuz bayramlar kalacak hep... O ev artık boş... Askıda asılı ceketiyle, balkonda kurumuş çiçekleriyle kimsesiz bir ev artık...
Dünya bu kadar işte, hayatın telaşı içinde ölüm gerçeğini unutuyoruz. Sonra o kendini hatırlatıyor. İnsanlar gidiyor, geriye böyle toprak ve taş parçaları kalıyor...
Ağlayarak uyanmak... Berbat bir hismiş🥺Daha önceki rüyalarımda dedemi hep hayatta görüp ölmemiş işte derken, bu defa yokluğunu görüp rüyada ağlamak... Uyandığımda gözlerimdeki yaşlarla rüyamda kaldığım yerden devam etmek...
Boğazım düğüm düğüm oldu ,yüreğime taş oturdu 😢
Sen deden için hayırlı bir evlat,çocukların ufkunu açan mükemmel bir öğretmensin.Ben;deden de bunları biliyor ve oda seni çok seviyordur diye düşünüyorum.Ve seni gittiği sonsuzluktan mutlaka duyuyordur.
Ah kıymetli hocam🥺Ben şimdi okuduğum cüzü dedenin ruhuna armağan ediyorum.Ruhu şad olsun Rabbim cennetinde ağırlasın 🤲♥️
🥺 Güzel düşüncelerin için çok teşekkür ederim canım💜 İnşallah duyuyordur ve gittiği yerde iyidir🥺Amin inşallah çok sağ olasın, Allah kabul etsin 🤲🏻🫂💜
Reklam
Ah kuzum, hayat gerçekten bekletmeye de beklemeye de gelmiyor ama dedeni zaten hiç ihmal etmemişsin, ona sevgini bol bol göstermişsin ki aranızda böyle bir bağ varmış. Hangi sözün hangi konuşmanın hangi bakışın son olacağını bilemiyor insan. Bilmemek belki de daha iyi, ne mutlu ki o sevgiyi karşılıklı yaşadınız, ne mutlu ki birbiriniz vardınız, birbirinizleydiniz💙 yattığı yerde huzur bulduğuna eminim 💙
Evet canım, ne şekilde olursa olsun sevdiğimiz insan gidince hep eksik şeyler kalmış gibi hissediyoruz galiba...Son olacağını bilsek ayrılmak daha zor olurdu🥺iyi ki kuzum💜 İnşallah orada iyidir🤲🏻
