"İnsan insanı yolda tanır evlat..."Alıntı
》"Beni bir ömür sekiz köşeli şapkasının gözünde taşıyan babamı başımın üstünde taşımak için yeniden uzun ve karlı yollara düştüm."
》Yirmi beş yıl sonra bir gece yarısı kapısını çalıp ona üç günlük bir yolculuk ve ömürlük sorular bırakan Heves Ali'yi aşıkların bayramına yetiştiren Yusuf, arabasının bagajında babasının eski bavulu, ön koltuğunda üç telli bağlaması ve port bagajında tabutuyla bu kez toprağına, evine, kendine doğru yol alıyor. Ucunda Ölüm Var ve Aşıklar Bayramı'ndan sonra üçlemenin son kitabı Babamın Bağlaması...
》Aşıklar Bayramı'nda ölen Heves Ali'nin cenazesi ve ardından oğlu Yusuf'un onunla, aşklarıyla ve kendisiyle hesaplaşmasını görüyoruz bu kez. Yusuf bu yolculukta çocukluğundan itibaren tüm hayatını gözden geçirerek yaralarını bulmaya ve iyileştirmeye çalışıyor. Babasıyla arasında hala kapanmamış olan hesabı kapatmaya çalışıyor. Onun hiç bilmediği hayatını, arabasına binen kişilerden dinliyor. Onu anlamaya, affetmeye çalışıyor. Çünkü kendi iyileşmesinin de buna bağlı olduğunu biliyor.
》"İnsanların hayatında güzel kalmak vardı. Bağışlamak ve bağışlanmak vardı. Helalleşmek vardı. Son anında bile kıymet vermek, takdir edilmek vardı." babasının kendi hariç herkesin aklında güzel kaldığını, ondan hep hürmetle ve sevgiyle bahsedildiğini görüyor, ama babasının kendi hayatında bir yeri olmadığını üzülerek farkediyor.
》Heves Ali'nin defnedilmesi kısımlarındaki yörenin geleneklerini öğrenmek çok keyifliydi. Heves Ali'yi çok iyi tanıyan aşıklardan Kul Yakup'un güzel cümleleri, hayat hikayesi ve Heves Ali hakkında anlattıkları en hoşuma giden kısımlardandı. Bu yolculuk bizi de arabanın arka koltuğuna oturtup, çalan türküleri dinletip, birini kaybetmenin hüznünü en derinden hissettirecek kadar gerçekti.
》Ve kitabın can alıcı kısımlarından biri Aylın ve Yusuf'un uzun yıllar sonra, cenaze vesilesiyle yüzleşmesi...
"Az sevilmişsin çocukken, eksik sevilmişsin, bu yüzden kiminle olursan ol sevildiğine hiçbir zaman inanmıyorsun!" demişti vaktinde ona Aylın. Bir insan bir konuda yaralı diye bu ona aynısını başkasına yapma hakkını verir mi?
Çünkü sebepsizce terketmişti onu Yusuf. Bu yüzden bu yüzleşme çok önemliydi.
》Çünkü kitapta da dendiği gibi: "Yarıda kesilmiş, tamamlanmamış, olmamış, kursakta kalmış, gideni ayrı kalanı ayrı yaralamış ya da tükenmiş her aşkın hakkıydı son bir veda." Ama Yusuf bu vedayı Aylın'a çok görmüştü. Bazı aşklar tamir edilmezdi, yarım kalmalıydı belki de...
》Menuş Kadın, Ağıtçı Kadın, Aylın, Yıldız ve daha nicesi... Üzülmüş, yarım bırakılmış, kırılmış, hakları yenmiş, helalleşilmemiş kadınlar vardı. Bu hikayede de beni en çok yaralayan onlardı.
》Yaşam ve ölüm, ebeveynlik ve evlatlık, aşklar ve ayrılıklar, anlamak ve affetmek, hesaplaşmak ve helalleşmek, pişmanlık, hayatın yol ayrımları üzerine bir kitap.
Aşka, ayrılığa, acılara, ölüme, yalnızlığa dokundurmalar yaparken, mülteciler, göç sorunu, sosyal medya ve yozlaşma, dijitalleşme ve etkileri gibi birçok konuya da değiniyor yazar.
》Heves Ali... Belki de kendi keyfin için geride bıraktığın Yusuf'a daha iyi bir baba olsaydın her şey bambaşka olabilirdi. Ve Yusuf... Babasız büyümüş bir çocuk hep eksik kalıyor, o eksiği hiçbir şey tamamlayamıyor. Ama sen eksiksin diye başkalarının ruhunu da eksik bırakman adil mi, işte asıl soru da bu...
》Yusuf babasını anlayıp, affedip iyileşti mi dersiniz?
Hüzünlü bir hikaye istiyorsanız okuyup kendiniz görmelisiniz derim...
"Yoldayken hikayesini dinlemeye tenezzül bile etmediğim, konuşmasını yarıda kestiğim, ruhundaki yarılmayı öğrenmek istemediğim, derdini umursamadığım babamın eksik, yara bere içindeki çocukluğuna bakıp sıfatındaki o iki yalnız ve çaresiz heceye, kanatlarını kuşlar gibi geniş geniş açan küçücük bir harf ekledim ve "hoşça kal babam," dedim ilk defa."
··
137 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.