“Birini sevgimden ölecek kadar çok sevebileyim isterdim”.
Kincaid‘in kadın karakter yaratma başarısı deyip susmak isterdim ama elbette bu kadarla kalmayacağım.
Lucy’yi ilk kez ingilizce aslından okudum. Ama kitabın derinliğini kavrayamamıştım. Bu sebeple türkçe çevirisini dört gözle bekledim, ve değdi.
19 yaşında genç bir kadın olan Lucy, doğup büyüdüğü Karayipler’den ABD’ye çocuk bakıcısı olarak çalışmaya gelir. Tropikal bölgeden dört mevsimin yaşandığı bir ülkeye gelmenin şokunu yaşar önce. Yavaş yavaş yeni ortamına alışmaya çalışır lakin içinde bir türlü kapanmak bilmeyen bir boşluk vardır. Annesi ile olan iniş çıkışlı, sevgi ve nefretle örülü ilişkinin yarattığı boşluk. Uzun süre annesinden gelen mektupları açmaz. Her ne kadar bir kopuşu arzulasa da, bu kaçınma hali hala annesi ile kurduğu bağın -kusurlardan ve yaralardan mürekkep olsa da- ne kadar güçlü olduğunu gösterir. Annesi Lucy’yi hiç sevmemiştir ve Lucy bu sevilmeme halini bir yara gibi kalbinde taşır hayatı boyunca. Yaşadığı onca ilişki ve cinsel deneyime rağmen hiç bir erkekle sağlıklı bir bağ kuramaz, kimseye gerçek anlamda aşık olamaz. Ve Lucy’nin şu cümlelerle bitirir “Birini sevgimden ölecek kadar çok sevebileyim isterdim”.
Yazarın bir diğer kitabı olan Annemin Otobiyografisi kadar güçlü bulmasamda çok derin bir anlatı Lucy. Anne kız ilişkisinin ötesinde, coğrafyadan kaynaklanan insan farklılıklarına da dikkat çekiyor. Irkçılık, ayrımcılık, kadınlık, annelik, cinsellik yazarın gezdiği sular ve çok iyi iş çıkarıyor.
Teşekkürler Kincaid. Yine kalbimi çaldın.
·
113 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.