Turnalar güneye uçarken huzurlu uyu Bo
Kitaptan çıkardığım en önemli ders, geç kalmamak. Yaşarken söylemek, geç olmadan dile getirebilmek. Kitap, Bo’nun Alzheimer olan eşine yazdığı yazılardan ve bakıcıların notlarından oluşmakta. Kitapta en çok dikkatimi çeken kısım, Bo’nun torunu ve oğluyla sarıldıklarında içten içe rahatsız olması ve babasıyla hiç sarılmadığını, bu yüzden kendi oğluna da 6 yaşından sonra sarılmadığını, çünkü bunun böyle olması gerektiğini düşündüğünü belirttiği bölümdü.
Bo’nun yaşamına tanık olmak, köpeğiyle kurduğu bağı görmek, oğlu için içinden geçenleri bilmek ve torununa duyduğu hayranlığı okumak gayet keyifliydi. Turnalar güneye uçarken huzurla uyu Bo…
·
297 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.