Hayatımda ilk kez bir kitabı okurken gözyaşlarına boğulduğum anlar oldu; çünkü ben de çok yakın zamanda annemi kaybettim. Tıpkı yazar gibi adına dahi anmak istemediğim o habis hastalık yüzünden. Georgi Gospodinov, çok sevdiğinizi bir insanı yitirmenin ne demek olduğunu samimi bir şekilde dile getiriyor. Acıyı, hissedilen duyguları dile dökmek zor olsa da zoru başarıyor. Bahçıvan ve Ölüm hissettiklerime tercüman olan, duygusal boşluğumu edebiyatın gücüyle doldurulan bir kitap oldu benim için. Bazen yarama tuz bastı belki bazen de acıma merhem oldu. Hayatın kendisi gibi.
Acılar, insanın içinde bir kuyuda saklanır, durdukça da tıpkı kuyu suyu gibi acır da acır. Bu kitap içimdeki acıları boşaltmama eşlik etti bir süre. Anne'yi kaybetmek hiç dinmeyecek bir acı yüklüyor insanın yüreğine. Biliyorum, bir ömür boyu bu yükle yaşayacağım ama en azından bu kitap bana bu yükle yaşarken nasıl kendimden güç alabileceğimi gösterdi.
·
122 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.