Kitapta en çok ilgimi çeken şey, “pişmanlık” kavramı üzerine kurulmuş olmasıydı. Nora’nın yaşadığı hayal kırıklıkları, kendini boşlukta hissetmesi ve “keşke”lerle dolu hayatı bana çok tanıdık geldi. Çünkü çoğumuz bazen aynı soruyu kendimize soruyoruz: “Başka türlü yaşasaydım ne olurdu?”
Kütüphane fikri ise çok güzeldi. Gece yarısı açılan bu kütüphane, Nora’ya farklı hayatlarını deneme fırsatı veriyor. Başka bir iş, başka bir şehir, hatta başka ilişkiler… Sayfa sayfa ilerlerken ben de “acaba kendi hayatımda hangi kapıyı seçerdim?” diye düşündüm.
Kitabın en sevdiğim yanı, her alternatifin mükemmel görünse de kendi içinde eksiklikler taşımasıydı. Yani aslında “kusursuz hayat” diye bir şey yok. Bu da bana, yaşadığımız hayatı olduğu gibi kabullenmenin önemini hatırlattı.
Nora’nın sonunda fark ettiği şey bence çok değerliydi: Hayat, pişmanlıklarla değil; seçimleri kabul etmekle, küçük anların değerini bilmekle anlamlı oluyor. Kitabı bitirdiğimde içimde hafif bir umut ve rahatlama hissettim.
Kısacası: Gece Yarısı Kütüphanesi, kolay okunuyor ama insanı düşündüren bir roman. Hayaller, pişmanlıklar ve seçimler üzerine derin mesajlar veriyor. Bana göre kitabın en büyük etkisi, “keşke”lerle yaşamak yerine şimdiki hayatın kıymetini görmemizi sağlaması.
·
91 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.