Whitman bu kitapta şiiri yücelik tahtından indirip sokağa, çimenlere, kalbimizin en sıradan köşelerine taşıyor. Okurken koca evrenin ortasında küçücük bir insan olduğumu ama yine de vazgeçilmez olduğumu hissettirdi. Her dizesinde doğaya, insan ruhuna ve hayata karşı şaşkın bir hayranlık var.
Whitman, “büyüklük” duygusunu karmaşık kelimelere saklamıyor; bir yaprağa, bir nefese, bir el sıkışmasına gizliyor. O yüzden bu kitabı bitirdiğinizde dünyaya biraz daha yumuşak, biraz daha umutlu bakıyorsunuz.
·
87 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.