Kitap bana askeri kurgu enerjisi vermedi. Çok fazla dram vardı. Aksiyon yoktu. Beklenti ile başlamasaydım daha az eleştirebilirdim. Ama okudukça sinirim bozuldu. Gereksiz bir dram vardı.
Kitabın başında kızın üzüldüğü konu beni ağlatabilirdi ama ben kıza üzülemeden kız kendini o kadar acındırdı ki etkilenemedim. Erkek karakterde aynı şekilde karşısındakinin (okuyan ben) duygulanmasına, üzülmesine izin vermeden kendi kendilerine üzülüp acıyorlar.
Hafızasını kazanırken adama herşeyi anlatan kız düşman hakkında bişey hatırlayınca diyor ki emin olup öyle söyleyeyim. Slk yanlış hatırlasan bile ne olcak adamı alıp sorgularlar.
Kitapta en az 40 kez "ne derler bilirsiniz" Denip peşine bi söz geldi ve ben hiçbirini bilmiyordum.
Kitapta çaycı feridun vardı tikine dokununca Vural'ın feridunun annesi Mihribandan felan bahsediyor. Aynı gün bide Niyazi ile görüşüyor. Başka bir sahnede Niyaz'i tiki ile uğraşınca annesi Mihriban'dan bahsediyor. Kişiler kaymış.
Nare'nin, Vural'ın ailesi ile kalması gerektiği bi sahne vardı. Heycanlı bir şeyler bekledim kız durumu çözecek felan filan Hiç Bir Şey Olmadı! Sonra kavga ettiler. Sebepsiz yere 25 gün konuşmadılar. Ceza verdiğini söyleyen adam konuşmaya başladı sonra dram. Çok saçma geldi.
Balım'ın terapi gördüğünü söylemiyor Vural'a. Sonra "terapi iyi geldi"diyor. Sonrada ben söylemeyeyim Cansu söylesin terapiye gittiğini diyor.
Güçlü bi kadın yerine dram yazmak istemiş yazarımız çünkü 2 kişi seni tehdit ederken biri kendini vur diye silahını sana vermişken ve diğeri karşındayken karşındakini vurursun kendini değil.
Adamın gelip kızı kurtardığı sahneler havalıdır. Ama kızın dövüş sanatlarını bildiğini bilirken hiç bir havası kalmıyor sahnenin. (Bar sahnesi)
Konuşmalar çok samimiyetsiz. Evet-hayır denilmesi gereken bir cümle bile gereksiz uzun yazılmış.
Çalışan amcaya tonton demesi de hoşuma gitmedi seviyorsan saygı duyuyorsan amca de amcacım de.
·
89 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.