Roman, sadece 19. yüzyıl Rusyası’nın toplumsal ve felsefi çatışmalarını değil, aynı zamanda insan ilişkilerinin, özellikle de aile bağlarının ve bireysel arayışların ne kadar karmaşık olduğunu gözler önüne seriyor.
Kitabın ana karakteri Bazarov’un nihilist tavrı, her şeyi sorgulayan ve hiçbir otoriteye boyun eğmeyen duruşu bana çok etkileyici geldi. “Her şeyi yıkalım, yeniden inşa edelim” derken, sanki benim de içimdeki isyankâr sesi uyandırıyordu.
Ama sonra Bazarov’un bu sert, akılcı maskesinin altında aslında ne kadar kırılgan olduğunu düşündürdü. Özellikle Anna’ya duyduğu aşk, onun tüm o “duygular zayıflıktır” felsefesini yerle bir etti. Çünkü hepimiz zaman zaman kendimizi güçlü sanırken, bir duygu ya da bir insan karşısında ne kadar savunmasız olabileceğimizi görüyoruz.
Arkadi ise bana daha yakın geldi. Onun babasıyla ilişkisine imrendim demem daha doğru olacaktır. Bunun sebebi ise galiba babamı daha 5 yaşındayken kaybetmiş olmam sanırım. Bazarov’un radikal fikirlerine karşı Arkadi’nin içindeki o yumuşak, ailesine ve geleneklerine bağlılığı arasındaki çekişme belki de kitabın en temel noktasını oluşturuyordu. Nesiller arası bu çekişme, kitabın en vurucu noktalarından biri.
Babalarımız, annelerimiz bizimle aynı dili konuşmuyor gibi hissettiriyor bazen, ama Turgenev bize şunu gösteriyor: Onlar da, bizler de aynı insanlık hallerini yaşıyoruz, sadece farklı yollarla.
Toplumsal eleştiriler de kitabın bir diğer etkileyici kısmı. 19. yüzyıl Rusyası’ndaki soylular, köylüler, reformlar ve eski düzenin çatışması, bugünün dünyasında bile geçerli. Değişim isteyen gençler ve geçmişi korumaya çalışan yaşlılar arasındaki bu gerilim, sanki hiç bitmeyen bir döngü.
Keyifli okumalar dilerim.
·
38 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.