Felix hiç sevgi görmeden büyümüş, haksızlıklara maruz kalmış ve yatılı okullarda büyümek zorunda bırakılmış bir çocuk. Buna rağmen doğanın ona sevgi dolu bir yürek verdiğini ifade etmeden geçemiyor. Her çocuk gibi o da ailesinden sevgi görmek istiyor fakat tüm aile bireylerinin hissettirdiği sevgisizlik yetmezmiş gibi özellikle annesinin onu hep görmezden gelmesi ruhunda derin yaralar açmış. "Bu derece sevgisizlik görmüş biri gerçekten sevebilir mi?" sorusu akla geliyor hemen. Acaba bunca sevgisizliğin sonucunda mı yoksa gerçek bir ilk görüşte aşk mı bilinmez, gittiği bir baloda Madam De Mortsauf'a (Henriette) aşık oluyor ve o artık gözünde "Vadideki Zambak." Sonraları Henriette'nin evli ve iki çocuk sahibi bir kadın olduğunu öğreniyor ve onlarla zaman geçirirken aşık olduğu kadının mutsuz bir evliliğe sahip olduğunu, kocasından hiç sevgi görmediğini fark ediyor. Felix ve Henriette'nin birbirlerine karşı ilgileri gün geçtikçe artsa da kadının eşi ve çocuklarına olan bağlılığı daha ağır basıyor. Sanırım bu durum, onun da sevgisiz bir hayat geçirmesinden kaynaklı başkalarının mutluluğuyla yetinmeye çalışan biri olup çıktığını gösteriyor. Zaten Felix'in kadının ailesine bağlılığını "Ama aslolan ben değildim, yaşamında bir rastlantıydım, bütün yaşamı değildim." diyerek ifade etmesi bu duruma açıklık getiriyor.
Bol bol betimleme içeren, bazen koptuğum noktaların olduğu bir eserdi ama bir ilkbahar sabahında yüzüme vuran güneşin ve ılık rüzgârın getirdiği ferahlığı hissettirdi bana nedense. Bu kitaba sadece bir aşk romanı demek de haksızlık olur kesinlikle. İlk sayfaların betimlemeleri bazen sıkıcı olsa da okuması keyifli bir eserdi.
"Sevgili dostum, sevilmek, anlaşılmak en büyük mutluluktur, bu mutluluğu tatmanızı dilerim; ama ruhunuzun çiçeğini soldurmayın, sevginizi vereceğiniz yürekten emin olun."
·
72 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.