Bu kitap hakkında hissettiklerimi özetleyen cümle ne olurdu diye düşündüm de;
kısaca "Canımı acıttı." diyebilirim.
Öfkelendim, üzüldüm, söylendim ama en nihayetinde gerçekten canımı acıttı.
Çünkü döneme has küçük detayları kaldırınca görüyorsunuz ki kadının toplumdaki yeri çok da değişmemiş aslında.
Şu an bazı şeyler bu kadar "acımasız değilmiş gibi görünsede" birçok şey şekil değiştirerek devam ediyor. Hatta kötüye giden şeyler bile var...
Evli çiftimiz Mazhar ve Nazan'ın başı Mazhar'ın annesi Hatice ile dertte.
Hatice; manipülatif, çıkarcı, ahlaksız, kendini doğurduğu çocuğun sahibi sanan, (çünkü karakterimiz en az 100 kere ben onu 9 ay karnımda taşıdım diyor.) çocuğunun bireyliğini asla kabul edememiş bencil bir kadın.
Mazhar ise; annesinin etrafına oluşturduğu çemberin dışına çıkamayan, kararlarındaki özgünlüğü tamamen yitirmiş biri. Ama aynı zamanda soyuna da çekmiş. Onun da sebebini okuyup görmeniz gerekiyor.
Nazan da olağanca saflığıyla kitabın içinde oradan oraya sürükleniyor. Ve tam anlamıyla onu kitaptan söküp almak istedim. Çünkü biraz Yeşilçam filmi izlediyseniz nasıl biteceğini tahmin etmemeniz imkansız. Nitekim yanılmadım da
Okuduğuma asla pişman değilim.
Bir amacı olan, toplumsal olayları dert edinen, ders niteliğinde yazılmış kitapları okumayı seviyorum.
Sizi çileden çıkaracak ama Orhan Kemal'in müthiş öyküleme yeteneği ile çizdiği bu Türkiye portresinin de size güzel bir okuma deneyimi sunacağına eminim. En azından benim için öyle oldu.
·
38 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.