"Çünkü ev seni göğsüne bastırır."Alıntı
》"Ben, heves ettiğim şeylerin kursağımda birikmesinden oluşan hayal kırıklıklarımı bir yorgan gibi üzerime örtmüş olanım. Ben olsun diye çabaladığım her şeyin olmayışını, yutkunarak seyredenim. Ben, elimi uzattığım yeşil dalların, kuruduğuna şahit olanım. Ben olmamış olan her şeyim..."
bu alıntıya denk geldiğimde içime çok dokundu, kitabı hemen alıp okumak istedim.
》Eve Döner İnsan Hep... Sahi ev nedir? Dört duvar, birkaç pencere ve kapı mı?
Ev gerçekten sevildiğini hissettiğin yerdir, içinde huzurlu, mutlu olduğun, sığındığın yerdir, ev anlaşılmak için çırpınmadığın yer, en zor zamanlarda bile sarıp sarmalayan o tanıdık histir. Bu bazen bir yer, bazen de bir kişidir. Evini bulmuş insanlar dünyadaki cenneti yaşayanlar bence.
》Hayatta bazı şeyler yolunda gitmediği zaman, yazarın ifadesi ile "ben halledemedim sigarası"nı bile bu "ev"de içmek, halledebileceğine dair kocaman bir güç verir insana.
Kitapta geçtiği gibi: "Çünkü insan, zor gününde bir; "ben yanındayım" cümlesi duymak ister, hiçbir şey yapılmasa da."
Ve bence böyle bir ev insana bu cümleyi söyler...
》Yazar kendi evine yazmış gibi bu kitabı. Evi olan insana. Sonrasında ayrılık, hüzün ve kederle geçen günlerini okuyoruz.
》Gidenler ve kalanlar, aşk ve ayrılık, veda etmek ve edememek, anlaşılmak isteyip en yakının tarafından bile anlaşılmamak, hüzün, yalnızlık, yas tutmak, yenilmek, ayağa kalkmak, umut, emek... İnsana dair ne varsa var bu deneme tarzında yazılmış kitapta.
》Anlaşılmamak... Kendini en açık kelimelerle anlatsan da bazen en yakınların bile anlamaz ya. O kadar acı ki.
"Cehennem insanın insanı anlamadığı yerdir, bilirsin." diye ifade etmiş yazar da bunu.
》Vazgeçmek... Emek verirsin, çabalarsın, ama hiçbir şey değişmeyince, karşında yaprak bile kıpırdamayınca vazgeçmek zorunda kalırsın.
"Çıkmaz sokakta geri adım atmak ilerlemek sayılır der eskiler. Yol doğru olsa bile çıkmaza gidiyorsa, geri dönmeyi bilmeli insan. Bazen geriye dönmek de ilerlemektir. Hayat bazen, vazgeçebildiklerindir. Günü geldiğinde, dönmek gerektiğinde, umut bittiğinde vazgeçmeli insan."
》Bazen vazgeçmek en doğrusudur. Çünkü:
"Görmek istemeyene gösteremezsin. Duymak istemeyene anlatamazsın. Her şey, insanın o şeyi isteyip istemediği kadar değerli. Israr ederek hiçbir pencereyi açamazsın. Yumruklayarak hiçbir kapının ardına geçemezsin.
İstemeyene, sevdiremezsin."
》Zannetmek yerine, acı da olsa emin olmak, gerçeği bilmek, görebilmek o kadar önemli ki. Çünkü:
"İnsanı öldürmeyip süründüren, permeperişan eden yegane şey zannetmektir. İnsanı hep zannettiklerinden vururlar."
》Ve yine diyor ki yazar: "Bir yangının ardından sadece küller kalmaz, yanmış olmak da kalır. Bunu, nerede söndürsün insan."
Yaşadığın acı ne kadar zaman geçerse geçsin seninle kalır. Acı geçer, ama acı çekmiş olmak geçmez. Senin içindeki acıyı da senden başkası yok edemez.
》Bu yüzden insan tüm yaşanmışlıklarını kabullenerek, kendini sevmeyi öğrenebilirse, asıl evinin kendi göğüs kafesi, kendi yüreği yani aslı olduğunu farkedebilir insan. İşte kitap da bize bunu anlatıyor.
》Kitap genel olarak şiirsel bir dille yazılmış. Aradaki siyah sayfalar, edebiyatçılardan alıntılar ve içindeki resimleri beğendim. Nietzsche ile ilgili olan bir kısım vardı, o da çok hoşuma gitti. Çok beğendiğim alıntılar ve kendimi bulduğum kısımlar vardı. Fakat, sıkça kelime ve cümle tekrarları bir de sondaki revolver kısmı okurken keyif vermedi bana.
》"hüngür hüngür ağlayarak kurduğu bir cümlenin, kimsenin gönlüne değmemiş olmasının ne demek olduğunu bilenlere, gırtlağındaki söylenmemiş o cümlelerle eve dönenlere, evin içinde evsiz hissedenlere, balkonda, ben halledemedim sigarası içenlere, bize...." yazılmış bu kitabı okuyun...
Döneceğimiz bir evimiz olsun...
··
173 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.