Merve Akyüz’ün Yedinci Oğul kitabı beni ilk sayfasından itibaren içine çeken bir hikâye sundu. Yer altı dünyasının karanlığı, aşkın karmaşıklığı ve karakterlerin derinliği bir araya gelince ortaya oldukça sürükleyici bir roman çıkmış. Marcus’un soğukkanlı, ölümcül tarafıyla Ahsen’in ateşli ve sınır tanımaz kişiliği bir araya gelince, adeta cehennemin ortasında bile yaşanan bir aşkın mümkün olabileceğini gördüm. Arka kapakta geçen “çok basitti, çok karmaşıktı, oldukça kaotik ve ölümcül derecede güzeldi” sözü aslında kitabın ruhunu tam anlamıyla özetliyor.
Benim için bu kitap yazarın kalemiyle ilk tanışmam oldu. Açıkçası bu kadar akıcı bir dil beklemiyordum. 700 sayfaya yakın olmasına rağmen elimden bırakamadım. Dizi izliyormuşum gibi sürekli sahneler gözümde canlandı. Yazarın betimlemelerini çok sevdim; karakterlerin ruh hâlini, mekânları ve duyguları öyle net aktarmış ki kendimi onların yanında hissettim.
Dark romance türünü seviyorsanız bu kitap tam size göre diyebilirim. Çünkü yazar, bu türün bütün atmosferini başarıyla yansıtmış. Özellikle erkek karakter Marcus’un hem yetiştirilme tarzı hem de evrenin getirdiği karanlığa uyum sağlaması beni etkiledi. Ölümün kanatları gibi düşmanının üzerine çökmesi metaforu ise bence Marcus’u en iyi anlatan cümlelerden biri oldu.
Tabii Ahsen’i de es geçmek olmaz. Güçlü kadın karakterleri okumayı her zaman sevmişimdir ve Ahsen de bu anlamda bana çok şey kattı. Onun sınır tanımayan, gözü pek ve dimdik duruşu Marcus’un soğuk, acımasız yanıyla birleşince inanılmaz bir çatışma doğuyor. İki karakter arasındaki çekim, bana göre kitabın en güçlü yanıydı.
Bir de yazarın ters köşe yapma konusunda oldukça başarılı olduğunu söylemem gerek. Hiç beklemediğim anlarda öyle hamleler yaptı ki resmen şaşkına döndüm. Bu da hikâyeye ayrı bir heyecan kattı. Spoiler vermek istemem ama şunu diyebilirim: sürekli tahmin yürütsem de yazar bir şekilde beni alt etmeyi başardı.
··
670 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.