Kurgu genel olarak ilgi çekici olsa da benim için gerçekten etkileyici ya da sarsıcı bir yönü olmadı. Olayların gelişiminde beklenmedik bir sürpriz ya da etkileyici sahneler bulamadım. Daha önce de belirttiğim gibi, hikâyenin gidişatı çoğunlukla tahmin edilebilir bir çizgide ilerliyor. Bu durum da okuma deneyimimi biraz zorlaştırdı; çünkü bir sonraki adımı önceden sezmek, metne olan merakımı azaltıyor. Dolayısıyla, hikâyenin akışında beni heyecanla sürükleyecek, şaşırtacak ya da derinden etkileyecek unsurların eksik olduğunu hissettim.
Ebedi rekabetin ilk bölümlerinde Forest ile Iris’in sahnesi bende merak uyandırmıştı; bu iki karakter arasındaki gerilimin ilerleyen kısımlarda daha derinleşeceğini düşündüm fakat Forest daha sonra oldukça arka planda kaldı. Belki de hikâyedeki rolü sınırlıydı ancak bu durum karakterin potansiyelini tam anlamıyla göremememe neden oldu. Benzer şekilde Enva da hikâyede var olması için var edilmiş gibi bir izlenim bıraktı; karakterin katkısı yeterince belirgin ya da güçlü değildi.
Dacre ile Enva arasındaki ilişki de bana oldukça zayıf geldi. Aralarındaki bağın daha yoğun, etkileyici ya da ikna edici olmasını beklerdim; fakat bu beklenti karşılanmadı. Dahası, Dacre’in anlatımda bir tanrı gibi yüceltilmesine rağmen ben onu daha çok sıradan bir fani gibi algıladım. Bu çelişki, karakterin inandırıcılığını zedeledi ve metnin dünyasına tam anlamıyla inanmamı zorlaştırdı.
Diğer taraftan, Irıs ve Roman arasındaki aşk hikâyesi oldukça hissedilebilirdi. Karakterlerin birbirine yaklaşma biçimi, duygusal etkileşimler doğal bir akışla yansıtılmış. Özellikle sahnelerdeki duygusal yoğunluk ve karşılıklı hislerin geçişi bana daha inandırıcı geldi; bu nedenle aralarındaki bağ konusunda ikna oldum. Onların hikâyesi, metindeki en güçlü ve en samimi duygusal damar olarak öne çıkıyor diyebilirim.
·
60 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.