*Spoiler
İkinci kez okuyuşum ve ilk okumada beni kendisine çok çekmediği için kitabı elime alırken bunu da satacaklarım arasına koyacağımı düşünerek almıştım, yanılmışım. İlk okuduğum dönem hayallerimin hala canlı olduğu bir dönemdi, şimdi ise hayallerimden çok uzak bir noktadayım. Hayat beni tahmin edemeyeceğim yerlere savurdu. Savurduğu yerlerin de güzellikleriyle tanıştım ama hayallerimden uzaklaştığım gibi o dönem ki istencimi de kaybettiğimi fark ettim ve bu farkındalık karşısında ister istemez üzüldüm.
Mari’nin “Temelde, hayatta başımıza gelen her şey kendi suçumuz, başka hiç kimsenin değil. Bizlerin başından geçen zorlukların pek çoğu başkalarının da başından geçiyor, ama onlar tamamen başka tepkiler veriyorlar. Biz en kolay yolu seçtik sanki: ayrı bir gerçeklik.” dediği bir bölüm var. Hayatın insanı nereye savuracağı hiç belli olmuyor. Daha başka davranıp hayallerimi bırakmayabilirdim ama bıraktım, doğrusu ben kaybedenlerden -belki daha doğrusu vazgeçenlerden- olmuşum ama onlardan olmasaydım hayatın başka güzel taraflarıyla o zaman da tanışabilir miydim ki?
İyi ki okumuşum. Unuttuğum bazı şeyleri hatırlattı bana ve psikolojiye ilgimi arttırdı. Tavsiye ederim.
·
29 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.