uzun zaman köşe yazılarını takip ettiğim karin karakaşlı ile ilk kez , çok severek dahil olduğum erenköy ışık okulu kütüphanesinde onun can kırıkları kitabı için toplandığımızda karşılaşmıştık. toplantı bittiğinde geç kalışımı ve özrümü söylemek için yanına gittiğimde öyle içtenn gülümseyip sarılmıştı ki o sarılmayı hiç unutmadım.
bir sonraki karşılaşmamız geçen yılki hrant dink anmasındaydı. tuba çandar hrant kitabını anlattı, karin’de söyleşinin moderatörüydü. üzerinden 17 koca yıl geçmiş ama herkes çok üzgündü. anma boyunca burnumuzu çeke çeke ağladık, bittiğinde ben yine gidip karin’e sarıldım. her karşılaşmamızda bana sarılan o kadın diye beni hatırlasa keşke.
1996-2008 arasında agos’ta yayımlanan yazılarından oluşan cumba’ya gelirsek: tahmin edersiniz ki kitapta pek çok konuya dair yazı var. açılışı hrant için yazdığı bir yazıyla yapmış, kapanışı da ve daha pek çok. beni en çok çarpan o yazılardı.
zahrad’ı, kirkor ceyhan’ı, mayakovski’yi, gülten akın’ı, özdemir asaf’ı, jean rhys’ı, suzanne vega’yı ve daha kimleri kimleri de yazmış ve hepsi birbirinden güzel.
24 nisan için yazmış bir de. kuşaklar boyu aktarılanlar ve nelere maruz kaldığı üzerine. tarafların konuşmaya çalışırken birbirinin yüreğine ok saplamadan konuşabilmesinin önemini anlatmış ve demiş ki “ belki yaman çelişki ama, birbirinin acısını yine o acıyı birlikte yaşamış olanlar dindirebilir”. bir de o acıyı görüp hissedip katıla katıla ağlayabilenler çoğalır, vicdani bir çoğunluk oluruz diye bekliyorum demiş. şimdilik belki azınlığız ama ben burdayım sevgili karin.
postu karin’e hrant’ın karakaşlı’sına iki üç satırla bitirmek istiyorum izninizle: çoktandır senin kalbini anladım ben. hem de öyle iyi anladım ki sanki kalplerimiz kendi göğsümde yan yana atıyor gibi. o yüzden anlamak için değil beraberce hissetmek için okudum cümlelerini. buradayım tam yanı başında
·
54 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.