Öteden beri bu İslâmcılık lâfina ifrit oluyorum. İslâmcılık olağanüstü zararlı, anlamsız bir lâftır. Üstelik "-cılık" toplumculuk, sermâyecilik gibi Türkcede ideolojiye getirilen bir takıdır. İslâm, esâs itibarıyla insan elinden çıkma değil. İslâmın kendini tarifinde bu var. "Hz. Muhammed'in elinden çıkmadır" diyen yığınla adam tanıdım. Din, Tanrıdan gelsin veya gelmesin manevîdir. Tanrısı olmayan dinler de vardır. Müslümanlığın temel iddiası da, her din gibi manevî kökenli olmasıdır. Bu "-cılık" ekiyle insanî bir yafta asmak, İslâma büyük bir bühtândır. İslâm doğrudan doğruya dünya işlerine karışmaz. Karıştırırsanız, bozarsınız. Dünya işlerinde haklılık ile haksızlık vardır. Haksızlığın ortaya çıktığı yerde, bu İslâma hasredildiğinde, din olma özelliğini yitirir.