Bazı kitapları okumazsın yaşarsın, hissedersin ,kendini karakterin yerinde bulursun farkında olmadan..bu kitapta onlardan biriydi.
Yalnızlığı, sessizliği, çaresizliği,verilen kayıpların hüznünü , anlaşılmama yükünü, yazmakta çare bulunan buhranlı ruh halini..
Çok zor okudum, çok zor bitirdim kitabı.
Yalnızlığın sadece terk edilmek olmadığını; bazen anlaşılmamak, bazen de anlatamamak olduğunu düşündürdü Ferit Edgü. Dili parçalı, kimi zaman şiir gibi; ama o parçaların arasında insanın kırılmışlıkları, çaresizlikleri var. Her satırda sanki ben de o uzun kış mevsiminde, dağların kuytusunda bir odanın penceresinden dışarı bakıyordum.
Kitap bitince içimde şunu hissettim: İnsan bazen kendi ülkesinde bile bir yabancı olabilir. Ama belki de tam da o yabancılıkta kendini yeniden bulur, kendi sesini duyar. Hakkâri’de Bir Mevsim bende hem hüzün hem de derin bir içsel yolculuk duygusu bıraktı. Tavsiye
·
308 Gösterim
2 Yorum
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.