Matt Haig’in Hayat İmkânsız kitabını okuduğumda kendimi çok yakın hissettim. Çünkü yazar, hayata dair en zor duyguları saklamadan anlatıyor. Bunu bir akademisyen ya da yaşam koçu gibi değil, bizzat o karanlığın içinden geçmiş biri olarak yapıyor. Bu yüzden kitabı okurken bir öğüt kitabı değil de, karşımda bana içini döken samimi bir dost varmış gibi hissettim.
Kitap aslında roman değil; daha çok günlük tadında kısa yazılardan, denemelerden, içsel notlardan oluşuyor. Bu da okumasını kolaylaştırıyor ve çok akıcı bir dil sunuyor. Haig, kendi yaşadığı depresyon ve kaygı deneyimlerinden yola çıkarak, hayatın bazen gerçekten imkânsız göründüğünü ama yine de sürdürmeye değer olduğunu hatırlatıyor. Bana en çok dokunan tarafı ise; küçük şeylerin, sıradan anların bile bizi hayatta tutabilecek kadar değerli olduğunu göstermesiydi.
Kitabı okudukça şunu fark ettim: Hepimizin içinden geçtiği o karanlık dönemler aslında sadece bize özel değil. Başka insanların da aynı hisleri yaşadığını görmek insana büyük bir teselli veriyor. Haig, karanlığı yok saymıyor, tam tersine kabul ediyor. Ama bu kabulün içinde ışığa çıkan bir yol da gösteriyor.
Benim için Hayat İmkânsız, sadece bir kitap değil; hayatta boğulduğumda açıp birkaç sayfa okuyarak nefes alabileceğim bir dost gibi. Yalnızlık hissini azaltan, umudu yeniden hatırlatan bir eser. Bu yüzden bana göre bu kitabı herkes okmalı. Çünkü her birimiz bir noktada ‘hayat imkânsız’ diyoruz. İşte tam o anda elimizde tutabileceğimiz bir pusula gibi bu kitap. Samimi, sade ama çok güçlü
·
65 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.