“Acı Çikolata” aslında şu hissi veriyor: İnsan ne yaşıyorsa, onu içine sindiremiyorsa, mutlaka bir yerden dışarı sızıyor. Tita’nın mutfakta yemeklere duygularını katması da bunun simgesi.
Bana göre bu kitap, “sevdiğini söyleyemeyen, hayatını özgürce yaşayamayan bir insanın içindeki taşkınlıkları” nı çok samimi anlatıyor. Yemek sadece yemek değil; gözyaşını, aşkı, isyanı, sabrı taşıyan bir araç.
Tita, mutfakta pişirdiği her yemeğe hislerini katıyor; kim yerse onun ruh hâline bulaşıyor. Yani ağlayan bir yemeği yiyen herkes gözyaşına boğuluyor, aşk dolu bir pastayı yiyenler coşkuya kapılıyor.
Okurken “insanın kalbiyle midesi aynı anda nasıl dolup taşar” sorusunun cevabını görüyorsun.
Hem büyülü gerçekçilik türünün parçası hem de kadınların toplumdaki rolünü, bastırılmış arzularını ve özgürleşme mücadelesini anlatıyor.
Kısa bir “acı çikolata” dersi:
Hayatta hislerini bastırma, çünkü er ya da geç bir şekilde pişer, kokar ve başkalarının da tabağına düşer.
·
19 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.