Uyuyan Güzeller
“Uyuyan Güzeller” bana göre çok rahatsız edici ama aynı zamanda büyüleyici bir kitap. Çünkü Kawabata, öyle bir konuyu seçmiş ki insan ister istemez huzursuz oluyor: uyuşturulmuş genç kızların yanına yaşlı erkeklerin yatırılması. İlk bakışta hastalıklı bir fikir gibi geliyor; ama okudukça fark ediyorsun ki mesele o kızlar değil, onların yanında yalnız kalan yaşlıların iç dünyası.
Benim için kitabın en çarpıcı yanı şu oldu:
Eguchi, o uyuyan gençlerin bedenlerine bakarken aslında geçmişine, kaybolan gençliğine, pişmanlıklarına bakıyor. Yani asıl “uyuyan” güzeller değil, kendi hayatı. Gençliği, arzuları, sevinçleri uyumuş, geriye sadece ölümün gölgesi kalmış. Bu bana çok vurucu geldi.
Bir de Kawabata’nın dili… Çok sakin, çok zarif okurken olayın ne kadar sarsıcı olduğunu hissediyorsun ama anlatım öyle dingin ki, sanki rüyada dolaşıyormuşsun gibi. O çelişki — huzur veren bir üslup ama rahatsız eden bir konu — bence kitabı özel kılıyor.
Kendi adıma, kitabı bitirdiğimde kafamda şu düşünce kaldı:
İnsanın en büyük yalnızlığı, başkalarıyla değil, kendi geçmişiyle yüzleştiği an yaşanıyor.
·
35 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.