Qəribə şəkildə özünə çəkdi bu kitab məni. Başlanğıcda hadisələrin absurdluğu hansısa məntiqi açıqlamaya gətirəcək deyə ümidlənirdim, sonra anladım ki elə bu absurd şeylərdir əsəri sürükləyici edən. Ümumilikdə üzümü güldürən əsər oldu, təkcə Pontius Pilata, onun timsalında da insanlığa yazığım gəldi. Hə, bir də pişiyini müdafiə etməyə məcbur qalan qarıya. Qısacası, gözlədiyim kimi adi sevgi hekayəsi deyil, ondan çox uzaq və gözlənilməz səviyyədə maraqlı kitab idi