Bu eser, yalnızca iki büyük yazarın yazışmalarını değil, aynı zamanda vicdanın, insanlık inancının ve entelektüel dürüstlüğün tarihini anlatır. Stefan Zweig ile Romain Rolland’ın mektupları, Birinci Dünya Savaşı’nın karanlık yıllarında, savaş çığlıklarının arasında bile insan kalabilmenin mümkün olduğunu hatırlatır.
Zweig, sanatın bir sığınak olduğunu söylerken; Rolland, ahlakın ve insan sevgisinin tek gerçek kurtuluş yolu olduğunu savunur. İkisi de aynı idealde birleşir: İnsanlık, uluslardan büyüktür.
Kitap boyunca mektuplar yalnızca düşünceleri değil, aynı zamanda bir çağın ruhunu taşır.
Rolland, “vicdanın tarafsızlığı”ndan bahsederken; Zweig, estetiğin bile bir etik mesele olduğunu fark eder. Aralarındaki dostluk, fikir ayrılıklarına rağmen saygı ve nezaketin gücünü gösterir.
·
27 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.