"Şimdi içim, sanki herkesin çekip gittiği, tek başına hasta yattığın ve düşüncelerin net ve metalik tıkırtılarını çok sarih biçimde işittiğin bir ev gibi sessiz ve boş."
Yevgeni İvanoviç Zamyatin
Sayfa 120 - İthaki Yayınları