Yalnız bir varlık: Dünya
* Yörüngede Dört astronot ve iki kozmonot dünya çevresinde saatte 28 bin kilometre hızla dönüyorlar. Böylece, 24 saatte dünya çevresini 16 kez dönmüş oluyorlar.
* Romanda bu altı görevlinin gözünden dünya ve ay ötekisinde diğer gezegenlere bakılıyor. Ne dünyanın ne de ayın ötesinde görebildiğimiz gezegenler özel değiller. Dolayısıyla burada; “özel değilsiniz!” mesajı veriliyor denebilir. İlaveten, uzayda başka canlıları araştırıyoruz, ancak görüyoruz ki; yok! Yalnızız. Sonuç olarak, özel değiliz ve yalnızız. Uzay aracındaki altı görevli, özel olmayan bir gezenin insanları olarak, çaresizce dünyanın çevresinde dönüp durmaktadırlar.
* Romandaki bazı felsefi cümleler oldukça etkileyici: Bir yandan, “(..) sonu gelmez büyülenme nöbetleriyle kendimizi incelemekten, kendimize âşık olmaktan”, kendimizi merkeze koymaktan ve kendimizi Tanrı İnsan ilan etmekten, “kendimizden bir tiyatro, bir efsane ve kült yaratmaya” çalışıyoruz (s.39), diğer yandan, (hâlâ karşılık vermeyen) boşluğa bakıyor, yine de uzay gemileri inşa ediyor, yalnız kimsesiz gezegenimizin çevresinde sayısız tur atıyoruz, yalnız, kimsesiz Ay’ımıza küçük keşif gezileri yapıyoruz, deniliyor (s.39).
* Yukarıdaki cümleleri okuduktan sonra, bir okur olarak; “dünyada kendini merkeze koyan insanoğlu, evrende üzerinde canlılık olan yeni gezegenler keşfederek “kendini merkeze koyma” alışkanlığını de yeni gezegenlerde de sürdürmek mi istiyor?” diye düşünmeden edemiyorum. İnsanoğlunun böyle bir eğilimini varsayarak düşünsek bile, insanoğlu üzerinden canlılık olan başka bir gezegen keşfedemiyor ve oralara gidemiyor. Sonuç olarak, dünyanın özel bir yer olmadığını ve yalnız olduğunu fark ediyor.
·
18 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.