Kitap ünlü bir sihirbazın röportaj vermesiyle başlıyor ve konu birdenbire bambaşka yere gidiyor. Bir anda yaşlı bir adamın hayat hikayesini ve hasta bir çocukla olan anılarını okuyorsunuz. Bazı yerlerinde sıkıldım, inkar edemem. Ama kitabın sonlarına doğru elimden bırakamadım. Özellikle yazar bütün duyguyu son sayfalara saklamış. Bir noktada da beni ters köşe etti. Kalp nakli yapan kişinin .......... çıkmasını hiç beklemiyordum. Orası baya vurucu olmuş. Bir de yaşlı adamla çocuğun hikayesine o kadar odaklanıyorsunuz ki kitabın başındaki sihirbazı unutuyorsunuz bir yerden sonra. Kitabın sonunda başa dönülünce "Aaa doğru sihirbazın hayatını okuyorduk" dedim. Bazı noktalarda sıksa da sonu için okunur.